Borstvoeding geven bij een groot gezin: Het verhaal van Lindsey (mama van 4)

8 jaar borstvoeding en 250 liter gedoneerd: Het bijzondere verhaal van Lindsey

Van een moeizame start met tepelhoedjes en een verborgen tongriempje tot het doneren van 'vloeibaar goud' aan het UZ Leuven. Lindsey, trotse mama van vier, neemt ons mee in haar indrukwekkende borstvoedingsreis van bijna acht jaar. Een verhaal over doorzetten, vertrouwen op je lichaam en de onvoorwaardelijke liefde voor haar kinderen én de kindjes van anderen.

Lees hieronder het volledige verhaal van mama Lindsey.

Een hobbelige start: Tepelhoedjes en een verborgen tongriempje

Het lijkt alsof het gisteren was, maar ondertussen is het dik 8 jaar geleden dat mijn borstvoedingsverhaal begon. Op 11 september 2017 was ons zoontje Liroy er dan, op zijn uitgerekende datum geboren 😍.  Meteen na de geboorte werd Liroy aangelegd maar hij bleek echt misselijk te zijn van het vruchtwater dat hij binnen kreeg tijdens de geboorte. Eens tegoei op de kamer merkte ze op dat hij constant in slaap viel, ik moest hem uitkleden, prikkels toedienen,... Kortom ik moest vanalles doen om hem wakker te maken maar niets hielp. Hij dronk wel maar viel meteen weer in slaap, 'gelukkig' had ik wel een heel hevige toeschietreflex, daardoor kreeg hij als het ware de melk gewoon in z'n keel gespoten zonder moeite te moeten doen en Liroy sliep er netjes doorheen. Terwijl de verpleegsters binnenkwamen met de woorden 'ooh ben jij degene die zo vlot bevallen is en een heel zaal kan eten geven?' kwam een andere verpleegster aandraven met een setje tepelhoedjes, wat een onding was dat! Liroy leek er wel veel beter mee te drinken want hij was meer tevreden. Zelf had ik een melkproductie om U tegen te zeggen. Na 3 nachten moesten we naar huis, Liroy was teveel afgevallen en we kregen hem mee op voorwaarde dat er de dag erna een vroedvrouw mocht langskomen en dat hij dan zou bijgekomen zijn. Gelukkig bleek hij de dag erna heel licht bijgekomen te zijn, de vroedvrouw stelde nog wat vragen en onderzocht ons zoontje, zij kwam erachter dat Liroy z'n tongriempje te kort was waardoor drinken voor hem heel moeilijk was, we maakten meteen een afspraak dit te laten knippen. Uiteindelijk kon dit toen Liroy een 10 dagen oud was, 10 dagen heeft dat kleine mannetje dus honger geleden en geen haan die erom kraaide! 

De strijd tegen het tepelhoedje en de start als moedermelkdonor

Maar het is achter de rug, mijn doel was nu die tepelhoedjes weer afbouwen, die dingen waren echt mijn grootste vijand! Liroy trok ze steeds los waardoor ik helemaal onder de melk zat ofwel vond ik ze niet meteen of was ik ze weer vergeten mee te nemen,... Het was altijd wel iets. Gelukkig bleef ik steeds de borst ook aanbieden zonder tepelhoedje en plots na een dikke week hapte Liroy aan alsof hij nooit wat anders deed, zo een talent! Vanaf nu ligt de focus op 'we zien wel hoe ver we komen'. Tijdens een gesprek met de vroedvrouw gaf ik aan dat ik teveel melk in de diepvries had, door de veel te hevige toeschietreflex hadden we afgesproken dat ik 'de druk' eraf zou kolven zodat ons zoontje rustig kon drinken in plaats van te verzuipen in mijn melk. Maar ik had zo'n goede productie dat m'n diepvries al snel vol zat. De vroedvrouw vroeg me of ik dit wilde doneren, dat was volledig nieuw voor mij, ik wist niet dat dit kon maar het leek me wel een fijne gedachte dat ik andere kindjes mijn vloeibare goud ook kon geven. En zo doneerde ik dus een eerste keer en sinds die moment mag ik me dus ook moedermelkdonor noemen, dat doneerverhaal is echt zo enorm gegroeid want ondertussen ben ik 8 jaar later ook moedermelkdonor voor UZ Leuven. 

Opnieuw zwanger: Het verhaal van Yoolz en doordrinken

Liroy kreeg 18 maanden borstvoeding toen bleek ik zwanger te zijn van ons tweede kindje en al snel was de productie volledig weg. Ergens heel jammer want ik wilde zo graag de twee jaar halen, maar dat werd te pijnlijk en Liroy had helemaal vrede met een bekertje drinken en de vele knuffels van mama. Op 2 November 2019, ook op haar uitgerekende datum werd onze prachtige dochter Yoolz geboren, een wolk van een baby en meteen een natuurtalent aan de borst. Ons tweede borstvoedingsverhaal werd vlot gestart, mijn productie was weer enorm, onze dochter verslikte zich wel constant waardoor er al snel beslist werd om de eerste druk met de hand weg te kolven en de tweede borst kolfde ik dan gewoon af voor donatie. Zo bleef ik dus een hele voorraad behouden. Via de MOM&e donormelk groep meldde ik me aan, ik deed bloedonderzoeken om in orde te zijn en via mijn vroedvrouw en de donormelk gevraagd/aangeboden facebookpagina doneerde ik dus telkens mijn voorraad moedermelk. Ongeveer rond Yoolz haar 18 maanden was ik opnieuw zwanger van ons derde kindje, dit keer was de productie ook meteen gestopt maar ik had niet teveel pijn, daardoor kon Yoolz nog even droogdrinken, ze had zo de troost die ze wilde. We haalde de twee jaar maar kort daarna besloot ze zelf dat het goed was, grote meisjes dronken namelijk uit stoere rietjesbekers. Ik maakte soms moedermelkpannenkoekjes maar verder werd de melk gewoon gedoneerd. 

Een wonder na verlies: De komst van Zilou

De derde zwangerschap verliep niet van een leien dakje, sinds het begin had ik bloedverlies en de gynaecoloog zei dat ik me moest voorbereiden op een miskraam, elke week op controle maar de miskraam kwam niet, op 9 weken kreeg ik dan toch een miskraam, net op de moment dat ik mijn overleden hondje op vrijdag 27 augustus in het hondencrematorium overhandigde aan de eigenaar breekt er iets, al snel voel ik vanalles lopen, alles vol bloed, we geven m'n hondje af en spreken af dat we mekaar snel weer spreken, onderweg naar huis bel ik de gynaecoloog en die verteld dat ik gewoon moet wachten tot mijn afspraak van maandag, dat na 4 uur het bloeden wel vanzelf afneemt. Ik was zo boos, waarom werd ik niet gezien? Geholpen? Die maandag ging ik dus zonder hoop naar het ziekenhuis, toen de gynaecoloog ging zien of er nog iets was blijven zitten schrokken we ons een ongeluk, er lag daar een vruchtje met het 'armpje' de lucht in, net of het bedoelde 'he mama, ik ben oké hoor'. Vanaf dat moment is al snel duidelijk dat al dat bloed in m'n baarmoeder was van het kleintje dat nooit de kans kreeg op leven. Ons baby'tje was eigenlijk eentje van een tweeling. Op 5 april werd dan onze tweede dochter Zilou geboren, als een raket kwam ze ter wereld en al snel bleek ook zij een waar natuurtalent, vanaf de geboorte was er meteen veel te veel melk waardoor we gewoon hetzelfde deden als bij Yoolz, één borst per keer, de andere werd gekolfd voor donatie. Op enkele keren kloven na hebben we niets lastigs ondervonden. Ik heb wel een hoge pijngrens, na 3 keer pijnloos bevallen te zijn en blijkbaar toch een twee keer een borstontsteking door gekomen te zijn zonder medicatie maar met vooral luisteren naar en veel vertrouwen in mijn lichaam kwam dat allemaal dik in orde. Met Zilou haalde we echt de WHO norm, al drinkend! Er was nog melk op de moment dat ze twee werd, bij Yoolz was er geen melk meer, dus ik was zo ontzettend trots op ons, op de weg die we aflegde, op wat mijn lichaam al presteerde. 

Ulyce De kers op de taart en 250 liter gedoneerd

Twee maanden na Zilou haar verjaardag kondigde we het kersje op onze taart aan, we verwachtte ons vierde kindje. Hoe leuk! Al was de zwangerschap alles wat ik niet wilde of er van verwacht had en ook al was alles heel stresserend door een man die een ongeluk had, z'n pols brak en twee operaties nodig had. Alles kwam helemaal op mijn schouders terecht.

Veertien dagen later dan verwacht kwam op 16 februari 2025 ons dochtertje Ulyce toch tevoorschijn, nog sneller dan Zilou kwam deze keer de baby bijna in de lift, amper 15 minuten na het aankomen in het ziekenhuis lag ze in m'n armen, ze dronk meteen super heftig, maar was een huilbaby, lang twijfelde ik of ze wel tegen m'n melk kon, maar toch volgde ik m'n gevoel en gaf ik haar weken gewoon de borst. Ulyce blijkt gewoon een trauma te hebben door te snel geboren te zijn. Ze heeft niet de tijd gekregen om van mij los te komen, en dat mag ze doen op haar tempo, op haar manier, waardevol hoe lang ze daarvoor nodig heeft. Ze is een echt mama's kindje en een melkmeisje, ze eet flink mee aan tafel maar verkiest toch eerder vloeibaar goud.

We zijn nu 11 maanden verder en sinds een viertal maanden kolf ik vooral nog af voor UZ Leuven, via heel strikte richtlijnen qua hygiëne kolf ik af, vries ik in, doneer dan en doe op regelmatige tijdstippen bloedonderzoeken. Ik ben zo zoo zooooo dankbaar dat mijn lichaam dit allemaal al presteerde, bijna 8 jaar borstvoeding, ruim 250 liter gedoneerd en heel heeeeel veel kindjes te mogen voorzien hebben van vloeibaar goud. 

Een boodschap voor alle mama's

Velen zeggen mij dat ik dit niet hoef te doen, en het is zeker geen reden, maar de melk is er, waarom zou ik ze dan niet afkolven en doneren? Het enige minpunt is dat ik regelmatig nieuwe onderdelen moet kopen en de meeste kolven niet langer dan een jaar meegaan, maar verder vind ik het zo de moeite waard om door te gaan zolang Ulyce nog moedermelk drinkt. Voor mij mag ons verhaal nog lang doorgaan, maar dat zal de tijd ons duidelijk maken. Nu is er maar één ding belangrijk: GENIETEN want de tijd gaat zo ontzettend snel! En lieve mama's geloof vooral in jezelf en je lichaam. Weet dat het meer dan de moeite waard is.

Liefs Lindsey, mama van 4