Stille ondervoeding: als moederinstinct niet genoeg blijkt

Stille ondervoeding.
Het woord alleen al voelt hard.
Alsof het iets zegt over falen. Over tekortschieten.

En toch is het de realiteit waar ik twee keer in terechtkwam.
Niet bij één kind.
Maar bij allebei mijn kinderen.

En dat maakt het niet makkelijker.
Het maakt het zwaarder.

Want iedereen zegt:
“Ze geven het wel aan als ze honger hebben.”
Of: “Een kind hongert zichzelf echt niet uit hoor.”

Maar dat geldt niet voor mijn kinderen.
Dat heeft nooit gegolden.

Mijn kinderen huilden niet om eten.
Ze vroegen niet.
Ze pasten zich aan.

En net dát maakte het zo gevaarlijk.

Ondertussen groeiden ze niet genoeg.
Kwamen ze niet aan.
En moest ik leren dat stil zijn niet hetzelfde is als voldaan zijn.

Stil zijn is niet hetzelfde als voldaan zijn.
Wat volgde was een periode die volledig in het teken stond van voeden.
Niet op gevoel,
maar op de klok.

Schema’s.
Wekkers.
Lijstjes.

Elke voeding telde.
Elke milliliter werd belangrijk.

Niet op gevoel, maar op de klok.
Ik kolfde fulltime.
Dag en nacht.
Aan een apparaat vast dat niet alleen melk trok,
maar ook energie, rust en vertrouwen.

Een apparaat dat niet alleen melk trok,
maar ook energie.
Slapen deed ik licht.
Altijd alert.
Wanneer moet ik weer?
Heb ik genoeg?
Zal dit wel voldoende zijn?

En altijd die ene vraag in mijn hoofd:
doe ik het goed?

Vooral die vraag.
De stress rond hoeveelheden is slopend.
Je hoopt.
Je rekent.
Je probeert alles onder controle te houden.

En elke keer dat de weegschaal niet laat zien wat je had gehoopt,
voelt het alsof jij faalt.

Alsof ik faalde.
Als mama.
Want je kind doen eten,
doen groeien,
dat is toch het minimum?

Loslaten werd onmogelijk.
Want loslaten kan alleen als je vertrouwt.
En vertrouwen was er niet meer.

Niet in het lijf van mijn kind.
Niet in adviezen.
En uiteindelijk ook niet meer in mezelf.

Adviezen kwamen er genoeg.
Ongevraagd.
Van alle kanten.

“Laat maar wat langer tussen de voedingen.”
“Niet zo focussen op gewicht.”
“Je moet ze ook laten huilen.”
“Dit hoort er gewoon bij.”

Maar wat als jouw kinderen niet ‘gewoon’ zijn?
Wat als ze niet in de standaard passen waar al die adviezen op gebaseerd zijn?
Ik kon die adviezen niet volgen.
Niet omdat ik niet wilde.
Maar omdat ze niet werkten voor mijn kinderen.

En toch begon ik te twijfelen.
Aan mezelf.
Aan mijn keuzes.
Aan mijn moedergevoel.

Twee keer dezelfde strijd voeren maakt je niet sterker.
Het maakt je vermoeider.
Scherper.
En banger.

Omdat je weet hoe mis het kan gaan
als je signalen mist.
En hoe dun de lijn is tussen
“het gaat wel”
en
“het gaat eigenlijk niet”.

Stille ondervoeding laat geen duidelijke sporen na in het begin.
Geen drama.
Geen alarmsignalen.

Alleen kleine kindjes die te klein blijven.
En een mama die steeds harder haar best doet.

Dit verhaal is geen aanklacht.
En ook geen pleidooi voor één juiste manier.

Het is een realiteit die weinig besproken wordt.
Waar schaamte omheen hangt.
En vooral: eenzaamheid.

Want als je kinderen niet in de standaard passen,
voelt het vaak alsof jij dat ook niet doet.

En misschien is dat wel het moeilijkste van alles.

Aan alle mama’s die dit lezen en denken:
“amai, dit dus.”

Je faalt niet, mama.
Je strijdt.

En een mama die strijdt voor haar kinderen
kan nooit falen,
alleen maar leren. 

Femke, mama van Tuur (2) en Mil (3 maanden)