Het ene borstvoedingsverhaal is het andere niet

Dit is het verhaal van mama Safia. 

Lang voor ik zelf kinderen had, wist ik al dat ik borstvoeding zou gaan geven. Het was een gevoel, en dat gevoel werd alleen maar sterker toen ik ook effectief zwanger was en na de bevalling. Tijdens mijn zwangerschap had ik echter nog geen  we-zien-wel-hoe-het-loopt-gevoel , als het niet zou samenwerken, ging ik wel over naar de fles. Maar toen ik een keer bevallen was, was er geen weg meer naast: het borstvoedingsverhaal moest slagen. Ik had me goed ingelezen en ik zou het wel doen werken.

Een moeizame start en die eerste kostbare druppels

De eerste dagen waren enorm onverwacht, voor mij én voor onze zoon. De borstvoeding liep allemaal niet zo vlot als ik had moeite en het deed ook nog eens enorm veel pijn. Onze zoon hapte niet goed aan en het leek ook niet genoeg kracht had om te drinken. Gelukkig werd ik erg goed geholpen in het ziekenhuis, ik moest maar op het belletje drukte en ze kwamen me helpen met aanleggen. 

Maar toch vlotte het niet zoals ik het graag zou willen. Onze baby bleef ook maar afvallen. Op dat moment kreeg ik stress... Ze raadde me aan om te koken, zodat de melkproductie goed op gang kwam. Die daad is dan ook.

Het lukte goed, maar toch bleef de echte voeding een moeilijk punt. Onze baby kreeg vaak ook de gekolfde voeding via flesjes, zodat hij toch ''voldoende voeding'' binnenkreeg kreeg. 

Na het ziekenhuis

Na 5 dagen kunnen we naar huis. Daar stond ik, mijn eerste baby, borstvoeding die niet vlot, stuwing om u tegen te zeggen en dan moest ik het helemaal maar alleen doen. Althans, zo voelde het aan.. 

In het ziekenhuis had ze me een plek om toch maar kunstvoeding aan te schaffen, voor het geval dat alles zou stilvallen. Dat deden we, maar we hadden het nog niet onmiddellijk nodig, ik kon gelukkig genoeg kolven. Zo kon hij toch nog geen flesje drinken telkens nadat hij aan de borst had gedronken.

Niet opgeven

De eerste nacht thuis zag ik het helemaal niet meer zitten. Gelukkig was mijn man een enorme steun, hij wist dat ik zo graag borstvoeding wilde geven en nog net niet met pomponnen naast het bed wilde om me aan te moedigen. Ik had zoveel pijn, mijn baby huilde hartverscheurend en ik ging de handdoek in de ring gooien...

Maar mijn man zei: "Probeer het nog 1 keertje, dan kan je het helemaal afsluiten en kan je meteen een fles poedermelk geven." Die daad is dan ook. Op dat moment hapte mijn baby perfect aan een drankje zoals hij nog nooit had gedronken.

Het huilen van frustraties en onmacht werd nu huilen van puur geluk. Nog nooit was ik zo gelukkig en opgelucht als op dat moment! Ik kan het gevoel nog steeds oproepen als ik terugdenk. De pijn bleef, ik had gekloofd. Elke keer bij het aanleggen van de baby had ik zoveel pijn, maar ik was zo blij dat mijn zoon kon drinken - dat ik het ook gewoon deed.

Steun van mijn vroedvrouw

Er kwam een hele lieve vroedvrouw aan huis, ze hadden steeds goede tips bij en was er ook gewoon altijd om mij te ondersteunen en bemoedigende woorden te spreken. Ze keek mee tijdens het aanleggen, verzorgde de kloven en controleerde het tong/lipriempje (dat bleek beide in orde). We bespreken de optie om, al dan niet gedeeltelijk, over de stappen op flesvoeding, maar dat zag ik niet zitten.

Voeden met pijn

Na 2 weken voeding was daar mijn eerste borstontsteking. Wat ben ik ziek geweest, de pijn werd nog erger. Maar daar ben ik ook weer doorgekomen. Ik heb met pijn gevoed tot mijn zoon 3 maanden was, toen waren de plots, van het ene op het andere moment, voorbij. Door de ingewikkelde start was ik wel wat obsessief geworden. Elk moment dat de baby dronk noteerde ik betrouwbaar op papier, ik hield bij wanneer hij dronk en aan welke kant. Dat akte ik wel een half jaar lang. Maar alles verliep eindelijk zoals ik het graag zou willen. Ik was gelukkig.

Een gezamenlijke productie - en nieuwe zwangerschap

Ondertussen was ik vastbesloten mijn zoontje borstvoeding te geven tot hij 2 jaar werd. De tijd vloog voorbij en onze zoon kreeg 6 maanden exclusief borstvoeding. Hij dronk erg vaak op een dag, maar dat vond ik helemaal prima. Na de 6 maanden kreeg hij ook regelmatig vaste voeding. We hanteren daarbij de rapley-methode en dat gaat super vlot.

bepaalde hij meer vaste voeding begon te eten, horizontaal het aantal borstvoedingsmomenten per dag. Mijn zoontje was 9 maanden toen ik dat mijn productie achteruitging, ik had weer meer pijn bij het voeding en was regelmatig misselijk.

Het moment om een zwangerschapstest te doen. Die bleek positief. Natuurlijk waren wij heel erg gelukkig. Onze kleine baby werd grote broer, wat een geluk. Hij kreeg voldoende vaste voeding en ondanks dat er minder melkproductie was, bleef hij toch borstvoeding drinken tijdens de zwangerschap. Uiteraard vanaf dat moment in combinatie met kunstvoeding. Hij was nog niet zo klein en had niet voldoende melkvoedingen per dag nodig. De pijn bij het voedingsstoffen bleef de hele zwangerschap aanwezig. Het was met heftige gebeurtenissen, maar zeker niet zo erg als de eerste 3 maanden.

Een nieuwe borstvoedingsavontuur 

Onze oudste zoon was 16 maanden toen zijn broertje geboren werd. Ons nieuwe avontuur ging van start, in het begin tot de eerste keer, verliep dat enorme vlot. De baby was een natuurtalent en grote broer dronk vaak de eerste, hevige stroom melk weg.

Van stuwing of kloven had ik dit keer geen laatste. Ik vond het zalig om mijn beide zonen tegelijkertijd te voeden, het gaf mij een gevoel van kracht . Onze oudste zoon genoot ook weer van voldoende borstvoeding en had de eerste tijd geen zin meer in vaste voeding.

Maar na een tijdje was het nieuw tijdperk en koos hij toch weer voor een combinatie van beide. Met momenten was het ook wel echt zwaar. Een babytje én een peuter aan de borst is niet altijd een prettje.

Zo'n newborn op zich is al een hele uitlaatslag, en daarbovenop ook nog een peuter die weet wat hij wil, maar vooral ook heel goed weet wat hij niet wil. De broertjes kregen een enorme mooie en sterke band, dat is jaren later nog steeds zo. En ik denk echt dat die borstvoedingsmomenten samen daar ook een steentje aan hebben bijgedragen. Onze oudste zoon besloot zelf dat voor hem het borstvoedingsverhaal er op zat na 2 jaar en 2 maanden.

Daar had ik absolute vrede mee.

Een 3e wondertje 

Ik werd 8 maanden later opnieuw zwanger van ons 3de wondertje. Ook onze tweede zoon dronk graag door tijdens de zwangerschap. De pijn die ik vorige keer had ervaren was nu niet zo uitgesproken aanwezig. Het was er wel, maar echt laatst had ik er niet van.

Omdat ons zoontje al anderhalf jaar was toen ik weer zwanger werd, had hij geen extra kunstvoeding nodig. Hij dronk 's morgens en 's avonds een slokje aan de borst en dat vond ik prima. Ik ben bevallen van onze dochter toen hij 2 jaar en 2 maanden was.

Hij besloot na enkele dagen dat het voor hem ook wel genoeg was. Met de stuwing was hij nog geen hele grote hulp, want hij dronk die mee weg. Onze dochter was wel een beetje "borstverslaafd". Ze mochten zelf aangeven wanneer ze zouden drinken. Zo obsessief als ik was bij de eerste, zo relaxed en gelaten was ik bij het tweede en derde avontuur.

Samen afbouwen

Onze dochter dronk borstvoeding tot ze 2,5 jaar was. Toen hadden we samen afgesproken dat het welletjes was geweest. We hebben dat samen afgebouwd. Ze dronk op het einde alleen nog een slokje voor ze 's avonds in bed. We hadden samen ook een kalender gemaakt met hoeveel dagen ze nog mochten drinken voordat het helemaal gedaan was. En dat was voor ons een prima methode. Ze wist heel goed wanneer het de laatste keer was en wordt nooit in bed gehuild zonder een slokje aan de borst.

Voor mij vertrouwd dat eerlijk gezegd wel als een opluchting.

Op het moment dat mijn dochter stopte met drinken aan de borst, gaf ik 6 jaar en 2 maanden aan 1 stuk borstvoeding. Ik had het wel een beetje gehad en was blij dat ik weer gewone kleding aan kon. Als ik kledij kocht, keek ik nog steeds of de borst gemakkelijk toegankelijk was. Maar dat was dus eigenlijk niet meer nodig, het was zo'n automatisme geworden. Het voelde ook weer een beetje als vrijheid ofzo.

Borstvoeding was voor mij nooit een last

Ik heb borstvoeding nooit als laatste beperking ervaren. Na 2 jaar "borstvoedingsvrij" door het leven te gaan, mocht ik weer bevallen van een prachtige zoon. Ook bij hem koos ik voor borstvoeding. Hij is nu 2 jaar en drinkt nog niet graag een slokje.

Het begon enorm vlot. Ik had eigenlijk een beetje bang dat het een herhaling van ons eerste avontuur ging zijn, omdat er nu geen oudere baby aan de borst was om een beetje mee te "helpen". Maar het tegendeel was waar, ik geniet bewust van elk moment, want dit zal (denk ik 😉 ) de laatste keer zijn.

Ook onze jongste mag zelf aangeven wanneer het voor hem klaar is. De WHO-norm waar ik naar streefde, heb ik bereikt. Hij drinkt de laatste dagen niet meer elke dag, en dat is prima. Soms zit er een dag van 2 tussen. Maar hij weet dat de borst er is als hij ze nodig heeft.

Ik ben me er wel erg bewust van dat we waarschijnlijk niet echt gaan weten wanneer ons laatste borstmoment zal zijn, omdat hij niet echt stelselmatig drinkt. Maar ik volg hem erin en als hij er oké mee is, dan ben ik dat zeker ook.

Nu geniet ik vooral nog van de momenten die er nog zijn.