Het borstvoedingsavontuur van een prematuur

In dit mamaverhaal lees je het verhaal van mama Bieke. 

Mijn borstvoedingsavontuur start op 7 januari 2024. Ik heb altijd geweten dat ik borstvoeding wil geven omdat ik dat heel belangrijk vind. En die dag brak aan, ons zoontje was er, 8 weken te vroeg. En daar zit ge dan. Met een grote machine langs uw bed en 2 hoedjes op uw borsten om zo u productie op gang te krijgen. Daar begon mijn borstvoedingsavontuur, 8 keer per dag kolven. 

Een enorme druk 

Ik denk dat het allemaal nog niet zo goed is wat er allemaal gebeurde was op korte tijd. 8 weken te vroeg, verplicht kolven en alles wat daar bij kwam kijken. Dat was enorm heftig. Nu ja, ik wil dat, ik wil graag borstvoeding geven, dus ik doe dat maar.  Ik weet niet dat de lactatiedeskundige elke keer op aandrong om ons zoontje aan te leggen. Elke keer opnieuw. En dat was steeds een hele grote stap, omdat ik niet alles verwerkte. Er lag zoveel druk op mij om hem steeds aan te leggen. Dit had zo'n impact op mij dat het mij  blokkeerde om hem aan te leggen. Het lukte niet, het was elke keer een interne strijd, ik was daar nog helemaal niet klaar voor. 

Schrik om te falen

Ik moest ook zeker blijven kolven want als ik dat niet deed, zou ik nooit geen borstvoeding kunnen geven. Dat gaf mij enorm veel stress. Zeker omdat er een lactatiedeskundige kwam. Dat maakte de overgang van het kolven naar het leven voeding heel zwaar, ik had schrik om te falen, wil wat als dat kolven wegvalt? Kan ik mijn kind dan wel voldoende melk van mezelf geven?

Als ik hem aanlegde, lukte het vaak niet, waarschijnlijk door de stress. We hebben geprobeerd het met tepelhoedjes te doen, zodat hij toch kon leren aan gebeuren. Maar het lukte niet, keer op keer voelde dit als een strijd. Maar ik moest en zou de stap naar live voeding zetten.

Een geplande datum

Samen met mijn vroedvrouw hadden we op 38 weken zwangerschap afgesproken dat ik op mijn uitgerekende datum zou overschakelen naar volledig aan de borst drinken. We hebben dit samen gedaan. En ik heb die dag een klik gemaakt, ook ons ​​kindje heeft een klik gemaakt. Ondanks het niet zonder slag en stoot ging, hebben we dit toch samen gedaan. 

Ziekenhuisbezoeken en stress

Met een premature kindje was het niet altijd vanzelfsprekend, het eerste jaar hebben we een aantal ziekenhuisbezoeken gehad. Vanaf het moment dat we het ziekenhuis binnen stapte, ging mijn productie helemaal naar beneden, vooral van de stress. Kolven lukte niet meer en de kleine wil niet meer aan de borst drinken. We hebben enorme gestreden om dat toch vol te houden. 

Niet opgeven

Mijn productie was heel laag in combinatie met een heftige periode, ik er toch helemaal onderdoor gezeten. Mensen die kort bij mij stonden hebben de vraag gesteld, misschien moet je er eens over na denken om de borstvoeding af te bouwen. En ik heb altijd geweten: nee, bouwen was geen optie, zeker niet zonder alles gedaan te hebben om het terug op peil te krijgen. Ik heb bij mijn bevalling geen enkele keuze zelf kunnen maken, de enige keuze die ik mocht en kon maken was borstvoeding en daar ga ik voor.

Na het ziekenhuis bezoeken had mijn productie steeds een enorme dip, maar ik sprak met een LLL-medewerker die mij het advies gaf om te voeden wanneer het nodig was. Dit had als gevolg dat ik hem elk half uur moest aanleggen. Heel lastig en zwaar, maar we hebben dat gedaan. Elke keer in het ziekenhuis. Een heel lastige periode. 

De mooiste en zwaarste momenten

Het heeft ons veel geduld en moeite gekost om de productie elke keer terug te krijgen. En daar ben ik zo dankbaar voor dat het nog kon. We zijn nu 15 maanden verder en ik geef nog steeds borstvoeding op vraag en daar ben ik zo trots op. Dat ik ondanks alle ups en downs toch door gezeten heb. Wil je die momenten elke keer opnieuw zorgen maken voor een verbinding tussen mij en hem. En ik hoop dat we niet mogen doorgaan, wil dat het het zwaarste is, maar ook het mooiste wat ik heb mogen voelen.